[ Zamknij ]

Nowe zasady dotyczące cookies
W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów na stronie Polityka Prywatności.


rejestracja

Jak wybrać ekonomiczną centralę klimatyzacyjną?

Opublikowano: 31.07.2008

image

Wybierając centralę klimatyzacyjną, projektant czy in­westor często staje przed dylematem, jakie urządzenie zastosować?
 


Podjęcie właściwej decyzji odno­śnie wyboru centrali klimatyzacyjnej wiąże się z rozpatrzeniem takich in­formacji jak: koszt zakupu urządze­nia, koszt jego eksploatacji oraz insta­lacji. Powyższe aspekty związane są z dostępnymi funkcjami realizowany­mi przez urządzenie klimatyzacyjne oraz zastosowanymi w nim kompo­nentami, takimi jak wymienniki cie­pła, silniki czy wentylatory.
 


Funkcja odzysku energii

Czy lepiej zastosować centralę klimatyzacyjną z odzyskiem energii czy też bez niego? To pytanie czę­sto zadaje sobie projektant. Centra­le bez odzysku są centralami tań­szymi w stosunku do central z od­zyskiem energii, łatwiejszymi w użytkowaniu oraz serwisowaniu. Nie bez znaczenia jest także aspekt ekologiczny, który przemawia za stosowaniem odzysku energii. Je­żeli już zdecydujemy wybrać cen­tralę z odzyskiem energii, to ko­nieczny jest wybór sposobu odzy­sku. Do podstawowych metod od­zysku energii stosowanych w cen­tralach klimatyzacyjnych należą: za­stosowanie regeneracyjnego wy­miennika obrotowego, wymiennika krzyżowego, układu glikolowego czy komory mieszania. Każdy z tych sposobów ma swoje wady i zalety.
 


Wymiennik obrotowy

Do zalet zastosowania wymiennika obrotowego należą: wysoka sprawność zawierająca się w granicach 80-85%, mała przestrzeń zajmowana w centra­li - średnia szerokość wymiennika ob­rotowego wynosi 40-50 cm, zaś do wad, można tutaj umownie przy­jąć, konieczność doprowadzenia ener­gii elektrycznej do jego napędu oraz występowanie ruchomych elementów konstrukcyjnych. Wymiana energii odbywa się poprzez naprzemienne ochładzanie i ogrzewanie obracające­go się rotora, wykonanego z pakietu lamelowego, tworzącego system kana­lików, przez które przepływa powie­trze. Obracający się wirnik naprze­miennie jest opłukiwany przez po­wietrze nawiewane i wyciągane z po­mieszczenia.


TABELA 1


Wymiennik krzyżowy

Jeżeli rozpatrujemy użycie wy­miennika krzyżowego, to do jego zalet możemy zaliczyć brak części ruchomych, brak konieczności do­prowadzenia energii elektrycznej (odzysk energii odbywa się na zasa­dzie wymiany ciepła pomiędzy powietrzem wywiewanym i nawiewa­nym przepływającym poprzez sys­tem nieruchomych kanałów utwo­rzonych z bloku lamelowego). Sprawność odzysku energii jest sto­sunkowo wysoka. Wynosi ona śred­nio 60%. Za wadę tego rozwiązania można przyjąć przestrzeń, jaką zaj­muje w centrali.

Układ glikolowy

Kolejnym sposobem na odzysk energii jest zastosowanie tzw. ukła­du glikolowego. Układem glikolowym nazywamy układ dwóch wy­mienników ciepła (jeden z nich umieszczony w części nawiewnej, drugi zaś w części wywiewnej, połączonych systemem rur. Czynnik krą­żący pomiędzy wymiennikami prze­nosi energię pobraną od jednego wy­miennika i dostarcza do drugiego. Sprawność układów glikolowych wy­nosi średnio 50%. Największą zaletą tego typu odzysku energii jest całkowite odseparowanie powietrza na­wiewanego od wyciągowego, co ma szczególne znaczenie w zastosowaniach wentylacji w po­mieszczeniach o wysokich wymaganiach higienicz­nych. Kolejną istotną zale­tą tego rozwiązania jest możliwość przenoszenia energii na odległość. Takiej możliwości nie mamy we wcześniej omawianych systemach odzysku energii. W tabe­li 1 zaprezentowano porównanie cech charakterystycznych omawia­nych sposobów odzysku energii.


TABELA 2
 


 


Przykładowo, w centralach kli­matyzacyjnych Ventus zastosowano wszystkie omówione powyżej spo­soby odzysku ciepła jako standardowe rozwiązania. Elementy odzysku ciepła zostały tak dobrane, aby za­pewnić maksymalny odzysk ciepła przy zachowaniu możliwie najniż­szych oporów powietrza na tych elementach wpływających na zuży­cie energii elektrycznej. Przykła­dem tutaj może być wymiennik ob­rotowy, dla którego rozstaw lamel wynosi 1,2 mm.


 


 Taki rozstaw lamel zapewnia wysoką sprawność odzy­sku ciepła (chłodu), stosunkowo niski opór przepływu powietrza oraz możliwość zastosowania filtra wstępnego klasy F4. W tabeli 2 po­równano zapotrzebowanie energii do zasilania wentylatorów i wy­mienników ciepła dla różnych ukła­dów odzysku ciepła.


 

TABELA 3


Założono:

  • parametry pracy centrali: na-wiew/wywiew; o wydatku powie­trza 10 000/8000 m3/h oraz sprężu dyspozycyjnym 300/250 Pa;
  • zewnętrzne parametry oblicze­niowe: zima temp. -20°C, 90% wil­gotności, lato 32°C, 45% wilgotno­ści, 20°C, 60% wilgotności,
  • parametry powietrza wewnątrz klimatyzowanego pomieszczenia,
  • parametry zasilania nagrzewnicy wodnej 90/70°C, temperatura od­parowania w chłodnicy 6°C.


Aspekt przepływu powietrza w centralach klimatyzacyjnych

Drugim niezwykle istotnym aspektem oszczędzania energii w centralach klimatyzacyjnych jest ilość przetłaczanego powietrza przez wentylator wewnątrz urzą­dzenia. Im większą ilość powietrza przetłaczamy przez określony prze­krój centrali, tym mamy większą prędkość na elementach centrali (na wymiennikach ciepła, na fil­trach itd.). A to z kolei powoduje zwiększenie oporu przepływu po­wietrza. Większy opór powietrza oznacza większe zużycie energii oraz konieczność zastosowania większego silnika. Aby uniknąć problemu z prze­wymiarowaniem urządze­nia oraz dobrać optymalną prędkość powietrza we­wnątrz centrali, firmy oferują różne typoszeregi składające się z kilku­nastu urządzeń. Wspomniany typo­szereg Ventus obsługuje wydatki powietrza od 400 do 97 000 m3/h. W typoszeregu tym zachowany jest warunek nieprzekraczania prędko­ści powietrza na chłodnicach wyno­szącej 2,6 m/s oraz na nagrzewni­cach powietrza 3,8 m/s. Zachowa­nie tak niskiej prędkości przepływu powietrza pozwala na zminimalizo­wanie hałasu wywołanego przepły­wem powietrza.


 


Aspekt współczynnika SFP

Dla potrzeb wyznaczenia spraw­ności instalacji wentylacyjnej w od­niesieniu do mocy elektrycznej kon­sumowanej przez wentylatory został zdefiniowany współczynnik efek­tywności energetycznej SFP (ang. Specific Fan Power). Określa on sto­sunek zużycia energii elektrycznej konsumowanej przez zespół wenty­latorowy do ilości powietrza dopro­wadzonego i/lub odprowadzonego przez układ wentylacji mechanicz­nej w jednostce czasu. Jako jedyny parametr uwzględnia on charaktery­stykę przepływu powietrza przez centralę klimatyzacyjną, jak również przez całą sieć, opisując wszystko jedną wspólną wartością.
Dla przykładu dobierzmy centra­le typu VS-100-R-RHC, VS-120-R--RHC, VS-150-R-RHC, wszystkie dla parametrów:

  • nawiew/wywiew;
  • o wydatku powietrza 10 000/8000 m3h;
  • sprężu dyspozycyjnego 300/250 Pa.

Dla tych parametrów współczyn­niki SFP zamieszczono w tabeli 3. Jak się okazuje, przy wyborze cen­tral powinniśmy zwracać uwagę na aspekt ich ekonomiczności i sa­mi możemy decydować o sprawno­ści układu wentylacji. O tak niskim współczynniku SFP decydują: za­chowana niska prędkość powietrza oraz sprawność wentylatora.



Centrala wentylacyjna Luna 350

Czy wiesz że...

Wraz z rozwojem cywilizacji zauważono, że sama wymiana powietrza w pomieszczeniach jest niewystarczająca do spełnienia wszystkich wymagań stawianych przez ludzi. Zewnętrzne powietrze często jest zanieczyszczone pyłami, ma niską bądź za wysoką temperaturę lub jest po prostu bardzo wilgotne. Zaczęto wyposażać systemy wentylacji w elementy kształtujące podstawowe parametry powietrza. Powszechnie zaczęto montować nagrzewnice, chłodnice i filtry w instalacjach wentylacyjnych, które z biegiem czasu zaczęły stanowić integralne elementy urządzeń wentylacyjnych nazywanych centralami wentylacyjnymi. Centrale wentylacyjne to duże urządzenia, których zadaniem jest przygotowanie powietrza wentylacyjnego do wprowadzenia go do pomieszczenia. W zależności od wymagań pomieszczenia urządzenie może wykonywać jedną lub cztery funkcje: filtracja, osuszanie, ogrzewanie lub chłodzenie. Szeroki zakres możliwości proponowanych przez nowoczesne centrale wentylacyjne doprowadził do tego, że stają się nieodłącznym elementem całego systemu wentylacji, a ich obecność w nowoczesnym przemyśle i budownictwie stała się normą.

Katalog firm